Stare wraca

Koleżanki z roboty chcą mnie wyciągnąć na imprezę. Miałam nie mieć koleżanek w robocie, ale te nie są z mojego działu, to jeszcze mogą być. 

Na imprezy z ludźmi z pracy też miałam nie chodzić.

W dodatku jedna z tych koleżanek jest moją sąsiadką. Miałam nie mieć za dużo znajomych na osiedlu, bo to komfort przejść się po swojej okolicy w świętym spokoju, będąc niezauważonym. A mam ich coraz więcej, okazuje się,  że mieszka tam chyba pół mojej roboty i drugie pół z pracy mojego męża. Nawet w weekend mnie dopadają, jak wdrapuję się pod górę w weekendowych ciuchach ze szmacianą siatą na ramieniu i paką srajtaśmy pod pachą. Uwielbiam takie sytuacje.

Ale przynajmniej może będę miała z kim pogadać, jak już się na serio zestarzeję i przejdę na emeryturę. 

A z innej beczki:

Polak Polaka zrozumie. W międzynarodowym cyrku, w jakim uczestniczę w pracy, pojawiło się dla mnie światełko w tunelu - będący gdzieś daleko i na razie tylko na telefon, ale jednak - Polak. Jak to dobrze trafić na swojego! Od razu dogadaliśmy się w kwestii panującego burdelu,  wymieniliśmy się wrażeniami i pocieszyliśmy wzajemnie, a dziś, czyli w piątek weekendu początek, dostaliśmy już po wrażeniach z całego tygodnia ataku śmiechu. O ile do zagranicznych głupio mi wprost mówić o tym, jaki mamy w Polsce organizacyjny burdel i jakie to jest królestwo absurdów, tak przy nim nie mam problemu, a on przy mnie, sądząc po słownictwie, jeszcze mniejszy. Po tym, jak ostatnio musiałam się wysilać, żeby dogadać się w języku obcym i dojść przy tym do ładu z chaosem, słysząc w telefonie, że "im się kurwa popierdoliło", ucieszyłam się szczerze.

Nawet taki cyrk w robocie ma trochę zalet...