O robocie, wygodzie i jeszcze o czymś innym

Zachwycałam się letnią pogodą i skończyła się, a ja już zdążyłam odzwyczaić się od noszenia więcej niż jednej warstwy ubrania na sobie i było mi dzisiaj przez to bardzo niewygodnie (a do tego znowu do roboty odwaliłam się na elegancko, sama nie wiem po co). 

Do komfortu człowiek szybko się przyzwyczaja, a ja z wiekiem coraz bardziej komfort cenię. Jeszcze kilka lat temu chodziłam po domu w dżinsach, a dziś muszą być dresy albo obcisłe sportowe i gdzieś mam, jak w tym wyglądam - wygoda ponad wszystko! Śmiać mi się chce, jak trafiam w necie na wypowiedzi kobiet, które piszą, że po domu chodzą w makijażu, niektóre potrafią nawet specjalnie przed swoim chłopem wstać, żeby ich bez makijażu nie zobaczył (polecam od razu obudzić się w makijażu - to jest dopiero widok! :D), piszą, że w dresie to nigdy, bo "trzeba dobrze wyglądać dla swojego mężczyzny", bo pójdzie zdradzać itp. pierdoły. A moja teoria jest taka: jak ktoś lubi zdradzać, to będzie to robił, bez względu na to, czy jego tzw. druga połówka będzie chodziła po domu w sukni wieczorowej czy w starej piżamie. A jak ktoś jest w kimś na serio zakochany, to mu nawet ta stara piżama w niczym nie przeszkodzi (sprawdzone!). Wszystko jest dla ludzi - dresy też, wygodne ciuchy to komfort fizyczny i psychiczny, a komfort to zdrowie. ;) Dbałość o wygodę przynosi same korzyści. ;)

Przypomniał mi się mój były niedoszły (tzn. wydawało się, że coś z tego będzie, ale tylko się wydawało i szybko przestało), a konkretnie chwila, w której już jako mężatka trafiłam przypadkiem na jego profil na jakimś portalu w stylu Sympatii. Pisał tam, że marzy o tym, żeby jego kobieta zakładała po pracy dla niego sukienkę wieczorową i podawała mu kolację. Jaki miałam atak śmiechu, do dziś ten ból brzucha pamiętam. :D Całe szczęście, że na mojej drodze chwilę po nim stanął Wariat, bo już widzę, jak po robocie wbijam się w kieckę, żeby podawać kolację szanownemu panu. Ładny by był cyrk, choć zapewne krótki i nie całkiem zgodny z jego życzeniem. Dobrze, że mi życie tego oszczędziło.

Moje życie mnie ostatnio chyba trochę lubi, bo spełniło się moje noworoczne życzenie - doczekałam się umowy na nieokreślony. Jeszcze trochę i uwierzę, że stabilizacja jest możliwa. 

Oczywiście, żebym się przypadkiem podczas pracy na tej nowej umowie nie nudziła,  dowalili mi obowiązków. Współpracuję z takim jednym facetem, na szczęście normalnym, wykonując zadania coraz bardziej odległe od mojego wykształcenia. Ta praca pokazała mi, że jak czlowiek musi się czegoś nauczyć, to jest w stanie, a nauczyć się można wszystkiego. 

Od dawna planuję pisać tu częściej, ale realne życie bardzo mnie wciąga. W sumie to dobrze...