Update

 Z zimy zrobiła się wiosna. Od poprzedniego posta nikt z moich bliskich nie zachorował ani nie umarł, co uważam za sukces. Były za to przygody związane z robotą mojego męża, ale chrzanię to, już nie chce mi się nawet o tym myśleć. Były też utrudniające życie remonty i awarie, przez co zaliczyliśmy tygodniowy pobyt u moich rodziców (i po raz kolejny powtórzę: zamieszkanie osobno to jedna z najlepszych decyzji w życiu). Powoli wychodzimy na prostą ze wszystkim, z czym przyszło nam się ostatnio mierzyć.

Córka coraz szybciej wyrasta z kolejnych ciuchów, potrafi stać i zaczyna mówić, a ja zaczynam postrzegać ciążę i kilka pierwszych miesięcy macierzyństwa jako przeszłość, więc jest ok. Nie mam już obsesji na punkcie tego, co nieuchronne, chyba głównie dlatego, że nie mam na to czasu. To, co teraz napiszę, zabrzmi jak typowy tekst aktywnej w internecie matki, ale ten, kto nazywa urlop macierzyński siedzeniem w domu, to albo bezdzietny, albo rodzic noworodka, ewentualnie facet, który nie bierze udziału w opiece nad własnym dzieckiem i nie ma o niej pojęcia. Przy noworodku jeszcze się dało, ale teraz to nie jest siedzenie, tylko fitness - podnoszenie ciężarów (walczących o to, żeby nie podnosić), bieganie, przysiady (bo rzucanie przedmiotami, które matka musi podać, jest super) itp. Przynajmniej to wszystko korzystnie wpływa na rozmiar spodni. A to, co najbardziej męczy (i sprawia, że tak rzadko chce mi się tu pisać), to ciągły stan gotowości. Czasem owszem, fizycznie siedzę, ale jednocześnie pilnuję, żeby ręka nie została przytrzaśnięta przez szufladę, żeby łeb nie spotkał się z podłogą ani ścianą, żeby nie został zjedzony przedmiot, który do tego nie służy itp. Podziwiam osoby pracujące w żłobkach, bo przy całej grupie takich egzemplarzy to musi być niezłe wyzwanie.

Mimo wszystko nadal piję ciepłą kawę (bezkofeinową, bo ciśnienie już nie to, co przy energetykach po północy w trakcie studiów - starość ;)), czytam, wychodzę z domu, mimo macierzyństwa żyję, wbrew temu, co w niektórych miejscach głosi internet i czym niektórzy usiłowali mnie straszyć.
Straszenie kolejnymi naturalnymi etapami rozwoju ("zobaczysz, jak...") też nie przyniosło efektu, bo mnie te kolejne etapy cieszą. Dziecko, które potrafi kręcić głową na "nie" i mówić chociażby "kotek" i "lala" jest łatwiejsze w obsłudze od tego, które po prostu wyje. Dziecko, które się przemieszcza i rozumie choć część z tego, co się mówi, również jest "łatwiejsze", bo nie zawsze trzeba za nim biegać - czasami wystarczy "chodź tutaj" (chyba, że akurat wtedy postanowi użyć gestu "nie"; bunt dwulatka to bzdura, zaczyna się wcześniej). A przede wszystkim kolejne etapy rozwoju świadczą o tym, że dziecko jest zdrowe, więc na co tu narzekać?

Z innych tematów: udało mi się dotrwać bez objawowego covida do terminu szczepienia na to dziadostwo - dziś idę na Astrę. Może kiedyś wreszcie skończy się ten cyrk.

I jeszcze odkrywcze wnioski:

1. Tylko krowa (podobno) nie zmienia poglądów i pomysłów na życie.
2. Nie wszystko w życiu układa się zgodnie z planem, ale "inaczej" nie zawsze oznacza "źle".
3. Im mniej mówisz ludziom o swoim życiu i planach, tym lepiej śpisz, bo nikt nie truje ci dupy.

A na sam koniec piosenka dla kolegi Roberta, którego chyba życie wciąga tak jak mnie, bo od trzech miesięcy tworzy kontynuację wpisu na swoim blogu. Piosenka wg mnie nawiązuje do naszych niedawnych przemyśleń o życiu i śmierci. Robi dobre wrażenie usłyszana zwłaszcza niedługo po stanie zagrożenia życia, ale myślę, że nie tylko.