Miejsce złych proroków jest na drzewie

Tam ich trzeba wysyłać i dziś sobie o tym przypomniałam.

Niedługo minie rok od przyjścia na świat mojej córki. Pamiętam, jak na początku mojego macierzyństwa (i również jeszcze w ciąży) spotkałam się ze straszeniem w rodzaju: "Zobaczysz, jak..." - jak się urodzi, jak zacznie ząbkować, raczkować itp. normalne etapy. 

Nie wyjdziesz z domu!

Nie wyśpisz się!

Nie wypijesz ciepłej kawy!

W spokoju się nawet nie wysrasz!

Krótko mówiąc: przejebane to dopiero będzie!

I co z tego? W sumie nic. Owszem, macierzyństwo nie wygląda jak na Instagramie (a co zresztą wygląda?). Nie spodziewałam się tego zresztą. Ale nie jest aż tak źle, jak wiele osób lubi to przedstawiać. A z czasem jest coraz lepiej.

Uświadomiłam to sobie dzisiaj. Od kilku tygodni razem z mężem funkcjonujemy w zupełnie inny niż dotychczas sposób. Przez większą część pierwszego roku życia naszej córki, mąż pracował z domu, po 8 godzin dziennie. Zawsze był gdzieś tam pod ręką, mniej lub bardziej dyspozycyjny, ale był, poza tym po ośmiu godzinach pracy przejmował młodą, a ja miałam trochę spokoju i czasu dla siebie. Od niedawna pracuje poza domem po 12 godzin, co oznacza, że przez większą część tygodnia jestem z córką sama przez większą część doby (praca + dojazdy). Dzisiaj przypomniałam sobie, jak wylądowałam w szpitalu z młodą jeszcze w czasie połogu - to był totalny kosmos, bo nie będąc wcześniej nigdy w życiu w szpitalu (nie licząc własnych narodzin) w ciągu niespełna dwóch miesięcy zaliczyłam dwa. Sama będąc jeszcze prawie zombie z ledwo zrośniętymi flakami (jakby ktoś się jeszcze nie zorientował - pobyt na porodówce sprawił, że o wszystkim jestem w stanie mówić prosto z mostu, a zwłaszcza o fizjologii) musiałam zajmować się chorym dzieckiem 24/7. Co to było! Pamiętam z tego okresu, jak pielęgniarka wali mi w drzwi łazienki i pogania, że mam wychodzić, bo mi dziecko wyje. Wybiegam najszybciej jak mogę z kibla, z mokrymi włosami, a ta daje mi na ręce zarzygane dziecko mówiąc: "chciałam pobujać, żeby uspokoić i jej się ulało" (rewolucje w układzie pokarmowym były zresztą powodem tego pobytu, więc przebierania z rzygów miałam więcej niż dość). Przebieram, uspokajam, cholera wie co jeszcze robię i jak po wszystkim siadam i patrzę w przestrzeń jak zombie, widzę przez szybę karmiącą dziecko kobietę z sąsiedniej sali, która posyła mi pełny zrozumienia uśmiech. I pamiętam jeszcze, jak głodna jak wilk wpieprzam batona o czwartej rano, dochodząc do wniosku, ze ostatnio jadłam chyba około południa.
A dlaczego zombie? Bo taki świeżo urodzony człowiek opija się mlekiem średnio co trzy godziny, przez całą dobę, co sprowadza się do funkcjonowania w rytmie: karmienie, przewijanie, usypianie, mycie butelki, próba snu/jedzenia/załatwienia innych potrzeb, budzik, karmienie, przewijanie i tak w kółeczko przez pierwsze tygodnie (przy czym odłożone po karmieniu nie zawsze oznacza śpiące do kolejnej pory karmienia, byłoby zbyt łatwo).

Wg logiki proroków, teraz powinno być znacznie gorzej. A jest wręcz przeciwnie. Jest dziecko, które mówi lub pokazuje, o co mu chodzi. Wyciąga rękę lub idzie w stronę czystych pampersów, półki z zabawkami, kuchni, mleka - wiem, kiedy co robić i nie muszę tego kontrolować tak jak wcześniej. Wiele rzeczy samo sobie bierze, a ja mogę siedzieć i pić herbatę (co prawda czasem uważając na tę małą osobę, która usiłuje mi ją wyrwać z ręki krzycząc: "ATA!!!" - już widać, co będzie lubiła po matce ;)). ŚPI CAŁĄ NOC (która co prawda trwa od 17.00 do 5.00, ale to też ma zalety). Jakoś z domu wychodzę (co prawda JAKOŚ - niosąc około 20 kg, wózek + dziecko, z drugiego piętra), czytam, piję te kawy, na które podobno matki nie mają czasu.
I już wiem, że wbrew słowom proroków, będzie jeszcze lepiej. Bo wyjdę na spacer bez wózka. Pogadamy sobie, nie tylko na migi lub w języku kosmitów. Kiedyś wypijemy tę herbatę razem. 

Prorocy, idźcie na drzewo.